Το εγώ του εγώ μου…
Εγώ… το εγώ το δικό σου, το εγώ το δικό του, το εγώ το δικό της και πάει λέγοντας. Και τι συμβαίνει όταν μαζευτούν πάνω από ένα ΕΓΩ; Όταν όλα τα ΕΓΩ θέλουν να φαίνονται κεφαλαία και σημαντικά και σπουδαία, τα σπουδαιότερα; Κάνουν πολύ φασαρία! Όμως τα Εγώ έχουν ένα πρόβλημα.. δεν έχουν αυτιά, όχι επειδή υστερούν ανατομικά αλλά επειδή ξέχασαν να ακούνε, ατρόφησαν και μπήκαν σε αχρηστία. Και πώς έγινε αυτό; Ήταν κάποτε παλιά, αρκετά παλιά αν και η ηχώ ακούγεται ακόμα, που από τα τόσα που άκουσαν πληγώθηκαν, γέμισαν με πύον και αποφάσισαν πώς ένας είναι ο τρόπος να επιβιώσουν και αυτός ήταν να μην ακούνε πια. Και άλλο ένα πρόβλημα όμως έχουν τα Εγώ… δεν έχουν πολλά λόγια στο ρεπερτόριό τους. Ξεκινούν να μιλούν όμως πολύ σύντομα οι λέξεις στερεύουν και καταλήγουν να λένε και πάλι μόνο αυτό που ξέρουν πολύ καλά να λένε… δηλαδή τη λέξη…
Το να μπορείς να δεις τα πράγματα διαφορετικά μέσα σου σε βοηθά να ανθίσεις
Η ζωή προσφέρει εμπειρίες που κρίνονται ανεπιθύμητες, ανησυχητικές και μπερδεύουν αυτόν που τις βιώνει. Το πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να ξεπεράσεις μία δυσκολία στη ζωή σου εξαρτάται από μία σειρά παραγόντων που καθορίζουν την προσαρμοστικότητα του κάθε ανθρώπου. Κάθε πλάσμα βλέπει τον κόσμο από ένα μοναδικό σημείο, από το παράθυρο της αντίληψής του που διαμορφώνει την άποψη του για τον κόσμο και τη θέση του μέσα σε αυτόν. Όμως, μία σκιά μπορεί να καλύψει τη θέα της ζωής μας. Αν θελήσεις να μετακινηθείς για να βγεις από το σημείο που η σκιά σε επηρεάζει μπορείς να δεις τη θέα διαφορετική με τα ίδια μάτια. Ωστόσο, η αλήθεια μίας κατάστασης δεν είναι μία και μοναδική αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με το σημείο στο οποίο στέκεσαι και την κοιτάς. Μπορείς να έχεις μία πολύ διαφορετική εικόνα της θάλασσας αν σταθείς στην παραλία, αν ταξιδεύεις από πάνω της με αεροπλάνο, αν βρίσκεσαι μέσα…
Πώς μοιάζει το άγχος στα παιδιά και πώς μπορεί να γίνει όπλο τους
Φαντάσου ότι είσαι παιδί. Ένα παιδί που προσπαθεί να μάθει πώς να δένει τα παπούτσια του, να κάνει πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις, ή ένα παιδί που μαθαίνει πώς να κάνει φίλους και πώς να τους κρατά. Η συνεχής ροή από αγχώδεις σκέψεις που σχετίζονται ακόμα και με καθημερινές απλές προκλήσεις είναι αρκετή για να κάνει ένα παιδί να καταρρεύσει σε κάποιες από αυτές τις προσπάθειες. Είναι αρκετή για να κάνει ένα παιδί να παραιτηθεί ή να μη θέλει να σηκωθεί το πρωί από το κρεβάτι του. Το άγχος μπορεί να επιδράσει σημαντικά στην μάθηση και στην ικανότητα κοινωνικοποίησης των μικρών ή μεγαλύτερων παιδιών. Τα παιδιά που βιώνουν έντονο άγχος βομβαρδίζονται από αγχώδεις σκέψεις που δημιουργούν σκοτεινούς φαύλους κύκλους. Τι θα γίνει αν οι γονείς μου χωρίσουν; Τι θα γίνει αν αποτύχω στο τεστ; Τι θα γίνει όταν έρθει η σειρά μου για να μιλήσω; Τι θα γίνει αν δεν κάνω ούτε…
Λεκτική κακοποίηση και διαρκές άγχος: πώς συνέβη αυτό σε μένα;
Άλλοτε μας πνίγει σαν ένας κόμπος, άλλοτε μας βυθίζει σε φανταστικά επικίνδυνα νερά. Μας φέρνει εφιάλτες, εκρήξεις, απομόνωση, συνεχή αρνητισμό και απαισιόδοξες σκέψεις. Οι αγχώδεις διαταραχές είναι οι συχνότερες ψυχολογικές παθήσεις που προσβάλλουν τους ανθρώπους. Με ποιους τρόπους χτίζεται το άγχος στη ζωή μας; Οι δύσκολες ή και κακοποιητικές συνθήκες στη ζωή μας μπορεί να κάνουν το άγχος ένα μόνιμο τρόπο λειτουργίας και αντίδρασης ακόμα και όταν έχουν εξαλειφτεί οι συνθήκες αυτές. Ένα είδος κακοποίησης που συνδέεται στενά με τη δημιουργία άγχους είναι η λεκτική κακοποίηση και μπορεί να αφορά τόσο παιδιά, εφήβους ή ενήλικες. Οι σχέσεις μας δεν είναι τέλειες και τα ξεσπάσματα θυμού συμβαίνουν και παρεμβαίνουν στον ρυθμό των σχέσεων μέσα από τις φωνές, τις προσβολές και το να μην σέβεται κάποιος τις σκέψεις και τα συναισθήματα του άλλου. Όταν η συχνότητα αυτών επαναλαμβάνεται συχνά επηρεάζει την αυτοπεποίθηση των δεκτών προκαλώντας αόρατα τραύματα που δημιουργούνται σταδιακά και μπορούν…
Συναισθήματα: Κεφάλαιο «Χαρά»
Αυτό το υπέροχο συναίσθημα, το πάντα επιθυμητό και ευπρόσδεκτο… η χαρά! Είτε προέρχεται από ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή μας, όπως η γέννηση ενός παιδιού, είτε από κάτι μικρό που μας τραβάει την προσοχή, όπως το παιχνίδισμα μιας πεταλούδας στον κήπο, φέρνει ηρεμία και γαλήνη στις σκέψεις μας αλλά και αρμονία στο σώμα μας. Ακόμη και αυτή τη στιγμή που διάβασες «παιχνίδισμα μιας πεταλούδας στον κήπο» ο εγκέφαλος σου έχει δημιουργήσει μία εικόνα που σχετίζεται με χαρά και ελευθερία και έχει τραβήξει το στρες λίγο μακριά. ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣΚΑΛΩΝΤΑΣ ΧΑΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ; Έναν υγιέστερο τρόπο ζωής Την ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού μας συστήματος Την ελάττωση του άγχους, του σωματικού και ψυχολογικού πόνου Την μακροζωία Κάθε άνθρωπος, σε συναισθηματικό επίπεδο, μπορεί να νιώσει χαρά με ποικίλους τρόπους: να κλάψει από χαρά, να νιώσει μεγάλη ευφορία, πληρότητα, ικανοποίηση και πολλά άλλα. Όταν νιώθεις χαρά, αυτή «κυλά» κατά μία έννοια σε όλο το…
Η ανάπτυξη του παιδιού… μία διαρκής πρόκληση
Οι γονείς ρωτούν: «Πώς θα κάνω το παιδί μου να μην λέει ψέματα;», «Πώς θα κάνω το παιδί μου να μου μιλάει για αυτά που σκέφτεται;», «Πώς θα κάνω το παιδί μου να μην στεναχωριέται;». Η «θετική γονεϊκότητα» για την ανάπτυξη των παιδιών βασίζεται στην πεποίθηση ότι κάθε καθοδήγηση που προσφέρεται προς το παιδί θα πρέπει να στοχεύει στην ανάπτυξη του αυτοελέγχου του παρά στην άμεση συμπεριφορική αλλαγή. Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πώς η δουλειά του γονέα ή του δασκάλου δεν είναι μόνο το πως θα «κάνει το παιδί αυτό που θα κάνει τον γονέα να νιώθει ότι έχει κάνει καλή δουλειά» αλλά να προχωρήσει πέρα από αυτό και να έχει το θάρρος και την υπομονή να επιτρέψει στο παιδί του να αντιμετωπίσει κάθε κατάσταση, πρόκληση και συναίσθημα. Το παιδί χρειάζεται να περιορίσει το να αποφεύγει τις δυσκολίες του, όσο μικρές ή μεγάλες φαίνονται σε εμάς, και να μάθει να παίρνει…
Από τους μεγαλύτερους φόβους: περί αγάπης και υπευθυνότητας
Κάποιοι δυσκολεύονται πολύ να μιλήσουν για όσα νιώθουν και σκέφτονται ακόμα και με αυτούς που αγαπούν. Άλλες φορές επιλέγουν συνειδητά να μη το κάνουν αν τα συναισθήματα είναι δύσκολα ώστε να μην πληγώσουν τους άλλους, να μη βιώσουν κριτική, απόρριψη ή για να μη δημιουργήσουν προσδοκίες στους άλλους. Τους είναι πιο εύκολο όταν νοιάζονται για κάποιον να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τα συναισθήματα, τον πόνο, την αναστάτωση, την απογοήτευση ακόμα και τη χαρά ή την επιτυχία του άλλου. Κρύβουν καλά τη χαρά, τον πόνο, την αγάπη ή την αλήθεια τους και αυτο-ονομάζονται μη εκδηλωτικοί ή εσωστρεφείς. Θέλουν να βοηθήσουν, να γίνουν θυσία… και το κάνουν. Και όταν έχουν μάθει ή συνηθίσει να κοιτάζουν τους άλλους παρά τον εαυτό τους είναι πολύ δύσκολο να παραιτηθούν από την ανάγκη του να σώζουν ή να διορθώνουν τους άλλους. Μπορεί να αφορά μία μητέρα που θυσιάζεται για τα παιδιά της, έναν σύζυγο που δεν…
Πότε το στρες βλάπτει τον άνθρωπο
Κάθε συναίσθημα έχει ένα σκοπό, ακόμη και αυτά που τα αποκαλούμε αρνητικά. Αν νιώθεις αγχωμένος και ανήσυχος μετά από ένα αρνητικό συναίσθημα που σε επισκέπτεται είναι σα να τιμωρείς τον εαυτό σου επειδή νιώθει έτσι. Τα αρνητικά συναισθήματα μπορεί να σε κάνουν να νιώθεις άβολα και μπερδεμένα αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν στόχο το να σου κάνουν κακό. Και αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια. Όλα τα συναισθήματα έχουν ένα σκοπό, έχουν κάτι να σου πουν αρκεί η νοοτροπία σου να μην τα αφορέσει και να μπορέσεις να παρατηρήσεις πώς επιδρούν στο σώμα και στο πνεύμα σου. Το χρόνιο στρες έρχεται όταν το άτομο δεν μπορεί να βγει από μια δύσκολη κατάσταση. Μερικές φορές το χρόνιο στρες προέρχεται από τραυματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας κι έτσι ο άνθρωπος μπορεί να έχει συνηθίσει στο χρόνιο στρες χωρίς να μπορεί εύκολα να το αναγνωρίσει. Αυτό είναι το στρες που οδηγεί σε χρόνιο άγχος…
Αναπτυξιακές προκλήσεις: «Φάση είναι θα περάσει…»
Αυτά τα λόγια χρησιμοποιούν ειδικά οι γονείς που έχουν μεγαλύτερα παιδιά για να δώσουν κουράγιο σε άλλους γονείς όταν το παιδί τους δυσκολεύεται ή καλύτερα όταν οι γονείς δυσκολεύονται με κάποια συμπεριφορά του παιδιού τους. Είναι μια πηγαία προσπάθεια καθησυχασμού που όλοι την χρειάζονται ακόμα και αν ξέρουμε ότι δεν πρόκειται απλά για μια φάση, ακόμα και αν ξέρουμε ότι τα λόγια αυτά δε θα βοηθήσουν πολύ. Το πέρασμα ενός γονιού μέσα από την ανάληψη της ευθύνης ενός νέου ανθρώπου στην πραγματικότητα έχει εποχές, τόσο «θερμές» όσο και «ψυχρές». Μπορεί να περιλαμβάνει την επιθυμία να αρχίσει το νεογέννητο μας να κοιμάται περισσότερες ώρες το βράδυ, να φτάσει στην ηλικία που θα μπορεί να ενταχθεί στον παιδικό σταθμό ή να επικοινωνεί το παιδί λεκτικά τις ανάγκες του. Περιμένουμε, αδημονούμε, καρτερούμε την μέρα και την ώρα που θα νιώσουμε ότι όλα κυλάνε «πιο εύκολα» και που επιτέλους μπορούμε να απολαύσουμε το ότι…
Φιλίες
Καθώς μεγαλώνεις σημαδεύεσαι από τις φιλίες σου… γλυκές… πικρές… καθώς κι εκείνες που με ένα «δε σε παίζω» ο φίλος γινόταν ο μεγαλύτερος εχθρός. Φιλίες αλλά και προδοσίες, πιστοί αλλά και άστατοι φίλοι που κατά την εφηβεία γίνονται πιο σταθεροί, πυλώνες εξομολογήσεων, σχολιασμών, απογοητεύσεων, αντεκδικήσεων, επιτυχιών και κατακτήσεων. Όταν η εμπιστοσύνη χαθεί μία-δύο φορές μετά μένει φυλαγμένη μαζί με το παράπονο γι’ αυτόν ή αυτούς που την καταχράστηκαν. Και όσο αυτό επαναλαμβάνεται στο μυαλό τόσο το άτομο κλείνεται στον εαυτό του και αποφεύγει να ανοιχτεί ξανά ώστε να αποφύγει να βιώσει ξανά την ίδια πίκρα και απογοήτευση. Το μυαλό του πληγωμένου φίλου γεμίζει με σκέψεις σαν αυτές: «Κανείς δε μπορεί πραγματικά να με καταλάβει Τους άλλους τους ενδιαφέρουν ανούσια πράγματα, εγώ διαφέρω Τα προσωπικά μας δεν πρέπει να τα μοιραζόμαστε Μάλλον εγώ δεν κάνω κάτι καλά Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να απογοητεύουν ο ένας τον άλλο Όλοι έχουν τους φίλους…